Toen we voor het eerst begonnen te praten over Launchpad023, voelde het idee eenvoudig. Een plek waar ons groeiende Europese team af en toe bij elkaar kon komen. Een ruimte waar de lokale techcommunity kon samenkomen. Een gedeelde werkplek met community als uitgangspunt. Iets bescheidens dat zou aansluiten bij de manier waarop Gozynta al werkte.
De kern van ons bedrijf blijft tenslotte precies waar die altijd is geweest. Via Gozynta Inc. in de Verenigde Staten ondersteunt ons remote team elke dag klanten over de hele wereld. Het gedistribueerde model waarop het bedrijf is gebouwd gaat nergens heen.
Wat wél veranderde, was onze aanwezigheid hier in Europa. Via Gozynta BV groeide ons ontwikkelteam in Nederland, en naarmate we meer tijd doorbrachten in de Nederlandse techcommunity werd duidelijk dat de behoefte groter was dan we oorspronkelijk dachten. Wat begon als een idee voor een werkplek veranderde in een visie voor een community hub. Toen we dat eenmaal helder zagen, was de volgende vraag voor de hand liggend. Waar zou het komen?
Ik begon elke ochtend zodra mijn ogen opengingen commerciële advertenties te checken. En elke avond. Weken werden maanden. Sommige ruimtes waren te klein. Andere te duur. Veel ruimtes waren technisch gezien beschikbaar, maar totaal niet wat wij voor ogen hadden. We zochten geen kantoor. We zochten mogelijkheid. En daar bestaat geen filteroptie voor.
Toen verscheen er op een ochtend een advertentie. Mijn hart ging sneller kloppen. Het pand stond in de Waarderpolder, op een straat die Wateringweg heet. Het werd op dat moment gebruikt als school voor mode en weven. Twee verdiepingen. Veel open ruimte. Bergen natuurlijk licht. Het soort indeling waarbij je meerdere toekomsten tegelijk voor je kunt zien. Makersruimtes, evenementen, filmavonden. Zoveel leuke ideeën.
De ruimte was 308 vierkante meter. Groot genoeg voor ons lokale Gozynta team, groot genoeg voor coworking, en groot genoeg voor evenementen, workshops, en alle ideeën die we nog niet volledig hadden uitgewerkt. We planden een bezichtiging.
Binnen enkele minuten nadat we door de ruimte liepen, verschoof het gesprek. We stopten met ons af te vragen of het zou werken en begonnen te praten over waarvoor elke ruimte gebruikt kon worden. We deden direct een bod. Iets onder de vraagprijs. De verkoper kwam met een tegenbod tegen een redelijke prijs en één voorwaarde: ze wilde het lopende schooljaar afmaken en tot het voorjaar in het pand blijven. Dat kwam ons goed uit. Het bod werd geaccepteerd en het contract werd getekend. Wateringweg was echt.
Op papier, dan. Wat ik op dat moment nog niet helemaal doorhad, was dat het vinden van het pand het makkelijke deel zou blijken te zijn.
