Toen Brian en ik negen jaar geleden Gozynta begonnen, namen we een beslissing die alles wat daarna kwam heeft gevormd.
We zouden een remote bedrijf zijn.
Destijds was dat geen gedurfde culturele uitspraak. Het was een praktische keuze. We wilden geweldige mensen aannemen, waar ze ook woonden, niet alleen waar wij toevallig een kantoor zouden openen. We wilden MSP’s in verschillende tijdzones bedienen. We wilden dat onze klanten ons vroeg in de ochtend aan de oostkust konden bereiken en nog steeds ondersteuning konden krijgen laat in de middag aan de westkust.
Dat model bepaalt ons bedrijf vandaag de dag nog steeds. Onze Amerikaanse activiteiten lopen nog steeds via Gozynta Inc., ons in Delaware gevestigde bedrijf, met een volledig remote team dat klanten in heel Noord-Amerika ondersteunt. Maar we groeiden verder.
Ongeveer vier jaar geleden namen Brian en ik een persoonlijke beslissing om naar Nederland te verhuizen, naar de stad Haarlem. We probeerden het bedrijf niet te verplaatsen. We waren op zoek naar een andere manier van leven. We wilden een stad waar je alles te voet kunt doen. We wilden fietsen in plaats van autorijden. We wilden naar een markt kunnen lopen voor verse producten in plaats van door verkeer en eindeloze parkeerplaatsen te moeten navigeren.
Vandaag de dag hebben we geen auto. We fietsen de stad door voor afspraken. We lopen naar de supermarkt. Het tempo van het leven is rustiger, menselijker en veel meer verbonden.
Naarmate Gozynta groeide, begonnen we ook lokaal in Nederland mensen aan te nemen. We werkten samen met een programmeeracademie in Amsterdam genaamd Codam en haalden Europese ontwikkelaars bij het team. Deze teamleden werden onderdeel van onze bredere organisatie, werkten samen met onze Amerikaanse collega’s en droegen bij aan dezelfde producten en diensten die onze klanten elke dag gebruiken.
Dat werk loopt nu via ons in Nederland gevestigde bedrijf, Gozynta BV, dat onze groeiende Europese ontwikkelingsactiviteiten ondersteunt.
En toen begon er een vraag op te komen.
“Is er ergens waar we samen kunnen komen om te werken?”
Dit was geen afwijzing van remote werken. Remote werken werkt nog steeds. Maar wat we hoorden was een verlangen naar verbinding. Een plek om soms persoonlijk samen te werken. Een plek om in de buurt te zijn van andere mensen die technische dingen bouwen.
Tegelijkertijd leerden we de lokale techgemeenschap beter kennen. Haarlem heeft ongelooflijk veel talent, maar de meeste evenementen vinden plaats in Amsterdam. Als je andere ontwikkelaars, oprichters of engineers wilt ontmoeten, stap je op de trein. Het is maar een reis van twintig minuten, maar dat wordt hier al snel als ver beschouwd.
We begonnen een gat te zien.
Wat als er een plek in Haarlem was waar technische mensen samen konden komen? Niet alleen een kantoor, maar een gemeenschap. Een ruimte gebouwd rond samenwerking, leren en gedeelde middelen. Een plek die open source ontwikkeling ondersteunt en onafhankelijkheid aanmoedigt in een wereld waar steeds meer technologische macht in steeds minder handen geconcentreerd raakt.
Dat idee werd Launchpad023.
Toen we erover begonnen te praten, was de energie meteen voelbaar. Ons team was enthousiast. Lokale ontwikkelaars waren enthousiast. Vrienden uit de Haarlemse techgemeenschap waren enthousiast. Mensen uit de techwereld van verder weg zeiden dat ze naar Haarlem zouden reizen om erbij te zijn.
Er was alleen één probleem.
We hadden een gebouw nodig.
